“Mam, heb jij eigenlijk een foto van toen je zwanger was van mij?”
Toen ik zwanger was van Logan, stelde ik mijn moeder een vraag. “Mam, heb jij eigenlijk een foto van toen je zwanger was van mij?”
Haar antwoord kwam direct. “Nee joh.” Typisch Rotterdams. Kort, krachtig en zonder poespas. Ze vertelde dat dat vroeger helemaal niet zo gebruikelijk was. Natuurlijk werden er wel foto’s gemaakt, maar niet van alles. Zeker niet van een zwangere buik. En al helemaal niet wekelijks, zoals veel aanstaande moeders tegenwoordig doen.
Het enige wat ze nog had, was een echofoto. Nou ja… een echofoto. Zo’n zwart-wit plaatje waarvan je eigenlijk niet zo goed weet waar je naar kijkt als niemand het uitlegt. Toch vond ik het bijzonder. Want dat kleine plaatje was één van de weinige tastbare herinneringen aan haar zwangerschap van mij.
En dat zette me aan het denken…
Hoe anders is dat tegenwoordig?
Als je kijkt naar zwangerschappen van nu, leven we eigenlijk in een heel andere wereld. Tijdens een normale zwangerschap in Nederland krijg je standaard een termijnecho rond de 10 tot 12 weken en een 20-wekenecho aangeboden. Daarnaast zijn er tegenwoordig mogelijkheden zoals de 13-wekenecho en kiezen veel ouders voor één of meerdere pretecho’s.
En dan hebben we het nog niet eens over alle foto’s die we maken.
- Van de positieve zwangerschapstest.
- Van de eerste zichtbare buik.
- Van de babykamer.
- Van zwangerschapsshoots.
- Van filmpjes en foto’s die direct op onze telefoon terechtkomen.
Waar mijn moeder één echofoto bewaarde, hebben veel ouders tegenwoordig honderden, soms zelfs duizenden beelden van hun zwangerschap.
Mijn eigen baby-dates
Voor mij waren de echo’s altijd iets waar ik enorm naar uitkeek. Door medische redenen kreeg ik tijdens mijn zwangerschap meer echo’s dan gemiddeld. Gelukkig was daar niets ernstigs aan de hand, maar het betekende wel dat ik mijn kindje vaker mocht zien.
Ik noemde die afspraken altijd mijn “baby-dates”. Misschien klinkt dat gek, maar zo voelde het echt. Even een moment waarop alles stilviel. Even kijken hoe het met hem ging. Hoe hij gegroeid was. Of hij lekker lag te bewegen. Ik keek er iedere keer weer naar uit.
Een 4D-echo heb ik zelf trouwens nooit laten maken. Dat was toen nog minder gebruikelijk dan nu en eerlijk gezegd voelde ik daar ook niet direct behoefte aan.
Die extra echo’s waren voor mij al bijzonder genoeg.
Wat bewaren we eigenlijk van een zwangerschap?
Een zwangerschap duurt ongeveer negen maanden. Op dat moment lijkt dat een hele periode. Je leeft van afspraak naar afspraak. Van echo naar echo. Van week naar week. Maar als je later terugkijkt, voelt het vaak alsof het voorbijgevlogen is. Juist daarom leggen we tegenwoordig zoveel vast. Niet omdat alles perfect moet zijn.
Maar omdat herinneringen steeds waardevoller worden naarmate de tijd verstrijkt. Sommige herinneringen zitten in foto’s. Andere in filmpjes. En weer andere in voorwerpen die je jarenlang bewaart.
Waarom ik koos voor een zwangerschapsbeeldje
Tijdens mijn zwangerschap besloot ik een zwangerschapsbeeldje te laten maken. Niet omdat ik toen al dacht aan negen jaar later. Ik vond het gewoon een bijzondere manier om die periode vast te leggen. Maar wat ik toen niet wist, is hoeveel dat beeldje voor mij zou gaan betekenen. Logan is inmiddels negen jaar oud.
Negen jaar.
Als ik dat hardop zeg, vraag ik me af waar de tijd gebleven is. En toch staat dat beeldje nog steeds in huis. Niet omdat ik iedere dag naar mijn zwangere buik wil kijken. Maar omdat het me direct terugbrengt naar die periode. Naar het gevoel van verwachting. Naar de schopjes. Naar alle dromen over wie hij zou worden.
Naar de vrouw die ik toen was.
Het bijzondere is dat het beeldje niet ouder wordt. Maar de herinneringen eromheen wel.
Wat zal Logan later hebben?
Soms vraag ik me af wat Logan later zal zeggen. “Mam, heb je nog foto’s van toen je zwanger was van mij?” En dan kan ik gerust antwoorden: “Ja hoor jongen, een paar duizend.” 😉
Maar misschien vindt hij iets anders uiteindelijk nog veel bijzonderder. Misschien is het juist dat beeldje. Dat tastbare bewijs dat hij ooit veilig groeide in die buik. Dat hij ooit nog niet geboren was, maar er al helemaal was. En misschien is dat wel het mooiste verschil tussen vroeger en nu. Mijn moeder had één echofoto van haar zwangerschap van mij. Logan heeft straks foto’s, filmpjes, echo’s én een tastbare herinnering aan de plek waar zijn leven begon.
En eerlijk? Dat maakt me nog steeds blij.
Zelfs negen jaar later.
Met liefde geschreven door Miranda
